[Fic-Chanho] MISTER.♥ {12}

posted on 23 Oct 2012 22:11 by yogurttakeabreakt

12


 

 

 

 

 

 

 

 

จุนโฮนั่งว่าง ถ้าไม่นับเรื่องที่โดนเดินตามเวลาไปโรงเรียนจากบุคคลปริศนาผู้ถือกล้องแล้วก็แทบจะไม่มีอะไรให้กังวลใจทั้งนั้นสำหรับหนูน้อยจุนโฮ เด็กหนุ่มตาตี่คงไม่กล้าตอบเพื่อนเป็นแน่ว่าตอนนี้มีเวลาว่างเยอะๆเสาร์อาทิตย์ทำอะไร

ตอนนี้ตัวเขาเองกำลังนั่งอ่านหนังสือที่เก้าอี้ริมสระน้ำ วันนี้อากาศดีเป็นพิเศษ หนังสืออ่านเล่นที่ถูกยกขึ้นมาอ่านความจริงก็เป็นเพียงของบังหน้า เพื่อไม่ให้เจ้าของบ้านรูปหล่อที่กำลังวิ่งอยู่บนลู่วิ่งในห้องฟิตเนสซึ่งเป็นกระจกใสรู้ตัว

 

ไม่ได้ถ้ำมองจากที่ไกล ความจริงแล้วก็ระยะประชิดเผาขนจะว่ากั้นแค่กระจกใสๆบานเดียวก็ว่าได้

 

ดวงตาเรียวเล็กมองชายหนุ่มผู้มีรูปร่างงดงาม ใบหน้าหล่อเหลาปานเทพบุตร เม็ดเหงื่อที่ไหลซึมตามไรผมไหลไปตามข้างแก้ม เขาละอยากจะไปช่วยเช็ดให้เสียจริง ริมฝีปากหยักได้รูปที่เผยอหายใจ ยิ่งเวลาออกกำลังกายได้เหงื่อมันก็ขึ้นสีแดงเรื่อ จุนโฮแทบทนไม่ไหวเมื่อคิดถึงเวลาที่ได้สัมผัสกลีบปากสวยนั่น ให้ตายเถอะ ถึงแม้จะทำตัวใสซื่อแต่เขารู้ดีว่าเขาไม่ใช่ประเภทนั้น ไม่ใช่เลย เขาน่ะมันเป็นจิ้งจอกเจ้าเล่ห์อยู่ในที (อ๋อใช่ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ากร้านโลกเสียหน่อย) ร่างเล็กเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตนเองเล็กน้อย เอาเถอะ คุณชานซองไม่เห็นหรอกเขาเอาหนังสือบังอยู่

 

ไล่ลงมาถึงลำคอระหงส์ที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ มาถึงตรงนี้จุนโฮก็แทบคลั่ง เหงื่อที่ค่อยไหลลงไป ผ่านกระดูกไหปาร้าสวยงาม ลงไปในเสื้อกล้ามสีขาวที่ชุ่มโชกจนแนบเนื้อ ไม่อยากจะว่าหรอกนะแต่ใส่สีขาวมาแบบนี้จงใจยั่วกันใช่ไหม? ร่างเล็กมองแผ่นอกแกร่งที่แข็งแรงด้วยกล้ามเนื้อผ่านเสื้อสีขาวโปร่งแสงเพราะเปียกเหงื่อ ยอดอกสีอ่อนที่แข็งชันเพราะความรู้สึกพุ่งพล่านเวลาออกกำลังกาย อ่า ให้ตายเถอะ ไล่ลงมาถึงหน้าท้องอันเป็นความภาคภูมิใจ

 

เอวคอดรับกับสะโพกแน่นฟิต มันอยู่ภายใต้กางเกงผ้าร่มขาสั้นสีเทา และมันก็เปียกเหงื่อ และแน่นอนว่ามันไม่ได้หลวมโพร่งขนาดนั้น และคงเป็นเพราะคุณชานซองมีบั้นท้ายที่อวบอิ่มเหลือเกิน ขอโทษนะ มันรั้ง และจุนโฮก็สาบานได้เลยว่ามองตรงนั้นมาหลายนาที มันก็จริงว่าเขาเคยเห็นทั้งตอนที่หลับและตื่น มันก็ใช่แหละที่เขิน มันเป็นเรื่องธรรมดาของเด็กอายุ 17 อย่างเขา แต่ว่า ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่ได้จินตนาการถึงมันบ่อยๆนี่? จุนโฮอ้าปากเล็กๆเมื่อจังหวะการขยับตัวของชายหนุ่มทำให้เห็นรูปร่างอะไรๆในนั้นชัดเจนขึ้น ไม่รู้ทำไม จินตนาการก็พาเขาเตลิดไปไกลถึงอันโดรเมดา

 

คุณชานซองไม่รู้หรอกว่าบางทีในคาบเรียนเขาก็นั่งจินตนาการว่าวันนี้เมื่อเจอหน้าแล้วจะทำอะไรด้วยดี หรือไม่ก็จินตนาการว่าตัวเองกำลังทำอะไรด้วย(แต่สุดท้ายก็ไม่ทำอย่างที่คิดหรอก) แหมมันก็เรื่องปกติของวัยกำลังเติบโตอยู่แล้วนี่นะ เวลาคุณชานซองกอด เขาก็อยากให้คุณชานซองลูบไล้เขาเบาๆ หรือไม่ก็คิดถึงมือใหญ่ๆที่กำลังรูดรั้งกายที่ร้อนผ่าวของเขา โอ้ยให้ตายเถอะ บางทีแล้ว…ถ้าเป็นโพรงปากร้อนๆของคุณชานซองมันจะรู้สึกวิเศษขนาดไหนนะ จุนโฮเอาหนังสือปิดหน้าเพื่อปกปิดแก้มแดงๆของตนเองตอนนี้ แต่จินตนาการเขาก็ยังเถิดเทิง เวลาอยู่ในห้องตอนดึกๆ บางทีแล้วเขาก็ใช้เวลาในห้องน้ำ เพราะแค่คิดถึงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความต้องการของคุณชานซองแล้วร่างกายก็พากันสั่นสะท้าน

 

นึกถึงมือของตัวเองที่ลากไปตามแผ่นอกแกร่ง หน้าท้องที่ตึงแน่น ลากนิ้วไปตามกระดูกสะโพกสวย นึกถึงเสียงครางต่ำๆในคออย่างพึงพอใจเมื่อมือของเขาไต่ลงไปช้าๆ นึกถึงกายที่แข็งขมึงร้อนผ่าวในอุ้งมือของเขา ตอนที่มันขยายตัวเต็มที่ ตอนที่ปลายนิ้วของเขาคลึงเขาๆที่ส่วนปลายจนมันชุ่ม และถ้าเป็นไปได้…จุนโฮก็อยากจะครอบครองความแข็งแรงนั่น ลากลิ้นไปทั่วราวกับไอศกรีมแท่งโปรดที่เขาชอบกินหลังเลิกเรียนบ่อยๆ นึกถึงมือของคุณชานซองที่สอดไปตามเส้นผม นวดคลึงท้ายทอยเขาเบาๆ

 

ให้ตายสิ นับวันเขาก็ยิ่งต้องการมันมากขึ้นเรื่อยๆ มากเสียจน…ไม่รู้สิ

 

คุณชานซองไม่รู้หรอกว่าเขาต้องการมันมากขนาดไหน และไม่ใช่แค่บนเตียง ไม่ว่าจะเป็นห้องน้ำ ห้องครัว ฟิตเนส ในรถ ในสระว่ายน้ำ ในสวนหน้าบ้าน ที่โซฟา บนโต๊ะทำการบ้าน บนโต๊ะอาหาร หรือจะในห้องทำงานที่บริษัทของคุณชานซอง ให้ตายเถอะ คิดไปคิดมาเขาชักรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเป็นผู้ชายมักมากที่ขาดมันไม่ได้ ไม่รู้สิ ช่วงนี้จินตนาการมันกว้างไกล บางทีก็อยากลองมันทุกที่ แต่เขารู้หรอกว่าคุณชานซองยังไม่พร้อม และเขาก็จะรอ

 

“อือ…”จุนโฮครางในคอเบาๆก่อนจะยกหนังสือที่ปิดหน้าออกก่อนจะพลิกตัวนอนคว่ำเพื่อปกปิดอาการตื่นตัวของเขา ชานซองที่วิ่งอยู่ในฟิตเนสเองก็ไม่ได้นึกสนใจร่างเล็กที่จินตนาการลามกไปไหนต่อไหน เขาชะลอจังหวะวิ่งลงก่อนจะหยุด ร่างสูงหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาซับเหงื่อและหันมายืดกล้ามเนื้อ เขายังคงคิดหนักกับปาปารัสซี่ที่คอยตามจุนโฮ แม้จะพอรู้เบาะแสแล้วว่าเป็นใครแต่ก็ยังไม่รู้ว่าใครเป็นคนจ้างอีกต่างหาก ที่สำคัญก็ทำอะไรบุ่มบ่ามไม่ได้อีกต่างหาก โชคดีว่าเพื่อนๆของจุนโฮ ควอนและจินอุน ก็ช่วยกันดูแลจุนโฮอย่างดี(ดูแลกันเองเขาไม่ได้ไปยุ่งหรอก)

 

“เฮ้อ วันนี้อากาศดีจริงๆ ใช่ไหมจุนโฮ?”ชายหนุ่มเดินออกมาจากฟิตเนส เขาสูดหายใจลึกอย่างสดชื่น ลมเบาๆที่พัดมาทำให้เขารู้สึกสบายตัวขึ้นแม้เสื้อผ้าจะชุ่มไปด้วยเหงื่อ

“ครับ อ่านหนังสือไปได้เยอะเลยละ”โกหก ความจริงแล้วเปิดหน้านี้ค้างไว้ตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว ชานซองอมยิ้ม ลอบมองคนตัวเล็กที่นอนคว่ำอ่านหนังสืออย่างมีความสุข กางเกงขาสั้นที่ร่นขึ้นไปจนโชว์ต้นขาขาวสะท้อนกับแสงแดดจ้า นวลเนียนเหมือนไข่มุก เสื้อยืดตัวหลวมกำลังดีก็เลิกขึ้นไปจนโชว์แผ่นหลังส่วนล่างนั่น ให้ตายสิ เด็กมันไม่ได้ตั้งใจ อย่าไปคิดอย่างนั้นฮวางชานซอง!

 

อาทิตย์ที่ผ่านมาก็ยุ่งทั้งงานทั้งเรื่องปาปารัสซี่ จุนโฮเองก็ไม่ได้มีการบ้านอะไรมาให้เขาช่วยเท่าไหร่ จะได้เจอกันก็เวลาที่จุนโฮมาหาเขาที่บริษัทและกินมื้อเย็นในห้องทำงานเขาและกลับบ้านด้วยกันเท่านั้น อะไรๆก็ไม่ได้แตะต้องทั้งนั้นแหละ ตาคมยังคงจับจ้องร่างกายขาวเนียนตรงหน้า ยิ่งยุ่ง ยิ่งเครียด ไอ้อาการบ้าๆนั่นก็กำเริบขึ้นมาซะอย่างนั้น แถมคุณหมอนิชคุณก็ยังไม่ได้นัดอะไรเพิ่ม เหอะ รู้หรอกนะเอาเวลาไปตามตีหัวแฟนหน้าดำที่เจ้าชู้ล่ะซี่ สมน้ำหน้าอยากหลงกลมันจนได้ หึ แต่ดูเหมือนคู่นี้ก็ไปได้สวยพอตัวนะ ไอ้แทคมันก็จริงจังอยู่ล่ะ

 

“คุณชานซอง กลางวันนี้…”จุนโฮตั้งใจว่าจะถามเรื่องมื้อกลางวันว่าอยากจะกินอะไร แต่พอพลิกตัวหันกลับมามองก็ต้องชะงักเมื่อพบว่าเจ้าชายรูปหล่อของเขากำลังค่อยๆถอดเสื้อกล้ามชุ่มเหงื่อออก แล้วนิ้วมือเรียวยาวที่กำลังเสยผมที่เกาะจับตัวกันเพราะเหงื่อนั่นล่ะ โอ้พระเจ้า…ยิ่งตอนที่เขาสะบัดหัวเบาๆ แล้วยัง…แล้วยังหันมามองเขาพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากกระชากใจนั่น โอ้ โอ้…ไม่นะ อีจุนโฮอยากจะ…

 

“เมื่อกี้นายว่าอะไรนะ”ชานซองยิ้ม จุนโฮได้สติ ลุกขึ้นยืนและปิดหนังสืออ่านเล่นของเขาวางไว้บนเก้าอี้นอน เดินเข้าไปใกล้ร่างสูงที่ยืนอยู่ริมขอบสระว่ายน้ำ

“ผมจะถามว่า กลางวันนี้อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมครับ? ไหนๆวันนี้คุณก็มีเวลาพักจากงาน…”เจ้าของดวงตาเรียวเล็กช้อนตามองคนที่สูงกว่าพร้อมกับอมยิ้มเล็กๆ เป็นคำถามที่ตั้งใจอยากจะถามตั้งแต่แรกแม้จริงๆในใจอยากถามไปว่า กลางวันนี้อยากกินผมแทนมื้อเที่ยงไหม? น่า…ถ้าพูดไปคงมีใครช็อคตายก่อน

 

“…นายจะทำให้กินเหรอ?”ชานซองเอ่ยเสียงเบาโดยที่ยังคงยิ้มอยู่ เวลาจุนโฮช้อนตามองอมยิ้มแบบนี้รู้ทันหรอกนะว่ามีเลศนัยอะไรอยู่ ไม่อย่างนั้นดวงตาคู่นั้นก็คงไม่แพรวพราวขนาดนี้หรอก กลีบปากแดงเผยอขึ้นเล็กน้อยราวกับเชิญชวน ให้ตายเถอะ ถ้าเขาไม่คิดทำอะไรก็ควรจะไปบวชแทนแล้วล่ะ

“ครับ ถ้าอยากให้ทำนะ หรือคุณอยากออกไปกินข้างนอกล่ะ?”ร่างเล็กค่อยๆหลับตาเมื่อใบหน้าคมเข้มเลื่อนเข้ามาใกล้ ใกล้จนสัมผัสถึงลมหายใจที่เป่ารดข้างแก้ม

 

“ที่ไหนก็ได้

 

อืม…นั่นสินะ ตอนนี้ขอเขาดื่มด่ำกับรสจูบที่โหยหาก่อนเถอะนะ จุนโฮโอบแขนรอบลำคอ เขย่งยืนบนปลายเท้าของตัวเอง ริมฝีปากขยับจูบตอบอีกคนด้วยความต้องการไม่แพ้กัน ลำตัวเซเอนไปข้างหน้าเมื่อมือหนารั้งเอวกอดอีกคนแน่น ทั้งสองผละออกพร้อมจังหวะการหายใจที่ถี่เร็ว ชานซองจูบตามสันกรามลงมาจนถึงซอกคออุ่น สอดมือเข้าใต้เสื้อยืดตัวหลวมๆของคนตรงหน้าลูบคลึงผิวเนื้อขาวจนขึ้นรอยมือ คนตัวเล็กครางแผ่วอย่างรู้สึกดี มือเล็กจับใบหน้าคมคายขึ้นมาเพื่อมอบจูบอันร้อนแรง เรียวลิ้นที่เกี่ยวรั้งโต้ตอบกันอย่างเร่าร้อน ร่างสูงงับดึงริมฝีปากล่างที่บวมเจ่อของอีกคนเบาๆ ทำให้จุนโฮร้องครางในลำคออย่างชอบใจ

 

วงแขนแกร่งรั้งอุ้มอีกคนขึ้น ส่วนคนตัวเล็กก็กอดรอบคอพร้อมขาก็รัดรอบเอวอีกคนอย่างรู้หน้าที่ ชานซองเดินเร่งไปยังเก้าอี้ริมสระตัวเดิมด้วยไฟอารมณ์ที่ลุกโชน ที่สำคัญเขาก็รู้สึกตื่นตัวขึ้นมาเล็กน้อย แหม อันที่จริงช่วงนี้ก็เครื่องสตาร์ทติดง่ายกว่าปกติ ก็คงเป็นเพราะเจ้าเด็กตาตี่ที่ขยันทำให้สยิวใจกันบ่อยๆ

จุนโฮผละปากออกเพื่อหายใจ มือเล็กวางอยู่บนแผ่นอกของชานซองที่นอนพิงเก้าอี้อยู่ด้านใต้ แก้มแดงก่ำอย่างทีชอบเป็น จุนโฮรู้สึกร้อนวาบไปทั่วทั้งร่าง โดยเฉพาะบั้นท้ายที่นั่งแนบอยู่บนลำตัวของอีกคน

 

“คุณชานซอง…”จากแค่แก้มที่แดงก็ลามไปจนถึงใบหูและลำคอเมื่อรู้สึกถึงกายร้อนผ่าวที่กำลังตื่นตัว ชานซองยิ้ม “ช่วงนี้สถานการณ์ดีนะว่าไหม?”พูดไปมือก็ลูบเบาๆตามหน้าท้องแบนราบ ลากขึ้นไปจนถึงอกบอบบาง ปลายนิ้วชี้สะกิดดุดดันยอดอกสีอ่อนทั้งสองข้างจนร่างเล็กต้องห่อตัวด้วยความเสียวซ่าน อีกทั้งริมฝีปากร้อนก็กลับมาพรมจูบไปทั่วซอกคอ จุนโฮลอบเลียริมฝีปากที่แห้งตึงและไม่ยอมแพ้ด้วยการขยับสะโพกคลึงกับส่วนที่กำลังตื่นตัว

 

ให้ตายเถอะ นี่เป็นครั้งแรกที่ส่วนนั้นของคุณชานซองสัมผัสกับส่วนอื่นที่ไม่ใช่มือ แค่ความร้อนผ่าวนั่นก็ทำเอาเขาจะละลายกลายเป็นของเหลว ส่วนที่อีกฝ่ายลากมือผ่านก็ร้อนจัดจนขึ้นสีแดงเรื่อ มันเป็นความรู้สึกสุขสมที่กำลังทำให้สติของเขาหลุดลอยไป นึกถึงถ้าหากเขาค่อยๆปลดกางเกงของคุณชานซองและของตัวเอง เสียดสีท่อนเนื้อใหญ่ไปมาเบาๆ และอาจจะสุขสมกว่านั้นถ้าหากมันค่อยๆชำแรกเข้ามาในร่างและเขาเองก็ค่อยๆขยับกายขึ้นลงเนิบช้า คอยมองใบหน้าที่บ่งบอกถึงอารมณ์เสียวกระสันต์ของอีกฝ่าย มันจะดีมากกว่านั้นอีกถ้าคุณชานซองจะครางเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงแตกพร่า และ…

 

 

 

 

 

“เฮ้ย! ไอ้ชานกูได้เรื่องแล้วโว๊ะ!!

 

 

 

 

 

เสียงฝีเท้าที่วิ่งบุ่มบ่ามเข้ามาพร้อมกับน้ำเสียงทุ้มที่คุ้นเคยกันอยู่บ้างก็โพล่งขึ้นก่อนที่เจ้าตัวเองจะตกใจเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ชานซองที่กำลังเคลิบเคลิ้มกับการลูบคลำจุนโฮก็ผงะรีบดึงมือออกจากเสื้อยืดตัวหลวม จุนโฮเองก็ตกใจรีบลุกออกจากตักของชานซองอย่างรวดเร็ว คนตาตี่หน้าแดงทั้งหน้าจนกลายเป็นมะเขือเทศ ชานซองเองก็แดงไม่แพ้กัน เด้งตัวนั่งตรงมองเพื่อนซี้ที่หุนหันพลันแล่นเข้ามาไม่ถูกกาลเทศะเอาเสียเลย

 

“มึงเข้ามาพรวดพราดเกินไปมั้ยเนี่ย!!”ชานซองขึ้นเสียงอย่างอารมณ์เสีย มันก็อดจะโวยวายไม่ได้หรอกถึงแม้แทคยอนจะไม่ผิดอะไรเลย ผิดที่เขากะจุนโฮมาเล่นบทสวาทกันตรงนี้ต่างหากเล่า แต่ใครจะไปคิดว่าเช้าๆจะมีใครพรวดพราดเข้ามาหาเขาล่ะ!

“กูผิดเหรอเนี่ยกูสิต้องโวยวายที่จู่ๆเข้ามาก็เห็นมึงกำลังนัวเนียแฟนมึงน่ะ! เอาไง!? กูไปนอนเล่นห้องมึงแล้วกัน เสร็จแล้วก็ขึ้นมาเรียกแล้วกันงั้น”หนุ่มผิวเข้มถอนหายใจก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในตัวบ้าน

 

“เอ่อ…คุณชานซอง…เอ่อ คือ คุณไปคุยธุระเถอะครับ ผมจะไปอาบน้ำ แล้วก็…คิดว่ามื้อเที่ยงเราจะกินอะไรกันดีแล้วกันนะรับ”จุนโฮเอ่ยตะกุกตะกัก ไม่รอให้ชานซองได้ทักท้วงอะไรก็รีบวิ่งแจ้นเข้าตัวบ้านไปเช่นเดียวกัน ชานซองถอนหายใจหนักๆสองสามที เอาอีกแล้วที่ช่วงเวลาดีๆก็ถูกทำลายเพราะอะไรบางอย่าง (ไอ้อ๊คแทคยอน…) เขาก็ไม่ได้มุ่งมั่นจะทำอะไรเด็กนักหรอกนะแต่สถานการณ์ก็เข้าด้ายเข้าเข็มจะแย่ เฮ้อ! ชายหนุ่มลุกขึ้น หยิบเสื้อกล้ามที่วางกองไว้กับผ้าขนหนูแล้วเดินเข้าไปในบ้าน เขาเดินขึ้นห้องที่แทคยอนกำลังนอนเล่นมือถืออยู่บนเตียงของเขา

 

“เรื่องอะไร ปาปารัสซี่เหรอ กูขออาบน้ำก่อนนะ”ชานซองเอ่ยถามเสียงเนือย ไม่รอคำตอบเขาก็เดินเข้าห้องน้ำไปทันที แทคยอนเลื่อนสายตามองก่อนจะย่นจมูกใส่ลับหลัง หันไปมองหน้าจอโทรศัพท์ที่กำลังเปิดโปรแกรม LINE อยู่ มองรูปสติ๊กเกอร์น่ารักๆจากอีกคนที่ส่งมาให้

 

นายอยู่ไหนน่ะตอนนี้ บอกว่าไม่ได้อยู่ที่บริษัทนี่?

 

อยู่บ้านชานซองครับ มาคุยเรื่องธุระน่ะ คิดถึงอะเด้

 

เหอะ อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย ฝากบอกคุณชานซองด้วยนะว่าให้มาหาผมบ้าง หายไปเป็นเดือนๆแล้วผมก็อยากติดตามอาการดู

 

ไม่ต้องห่วงมันหรอกมั้งครับคุณหมอคนสวยของผม เมื่อกี้ตอนเข้ามาเห็นมันกำลังนัวเนียกับเด็กมันเลยน่ะ

 

ช่างไม่กลัวคุกกลัวตารางเลยนะ อายุ 17 เองไม่ใช่เหรอครับ

 

อย่าเรียกผมว่าคนสวยถ้าไม่อยากโดนต่อย

 

น่า เรียกสักครั้งไม่เป็นไรหรอก แต่ว่านะ ผมก็ไม่อยากให้มันรีบนักหรอกตอนนี้ก็สถานการณ์ไม่ดีด้วย ถ้าเกิดมีข่าวขึ้นมาล่ะก็จุนโฮก็อับอายชานซองก็โดนหนักเลยล่ะ แต่อย่างว่า มันห้ามกันได้ที่ไหนเรื่องแบบนั้น

 

ก็เตือนๆเพื่อนคุณหน่อยแล้วกันนะครับ แค่นี้ก่อนนะผมมีนัดคนไข้

 

ครับ เย็นนี้ไปรับได้ไหม?

 

ก็ได้ครับ

 

ไปดินเนอร์ที่บ้านผมนะ ผมอยากทำอะไรให้คุณทาน คุณอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหม?

 

นิชคุณไม่ตอบ แทคยอนอมยิ้มเพราะรู้ดีว่าเจ้าตัวคงเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าและเตรียมอ่านประวัติคนไข้ นิชคุณตั้งใจทำงานเสมอ แต่ตั้งแต่คบกันมาก็เกือบเดือนนับตั้งแต่วันนั้นที่เขาขอนิชคุณคบกันที่สวนสาธารณะท่ามกลางฝนที่ตกหนัก ก็ไม่เห็นจะมีครั้งไหนที่นิชคุณจะทำงานหนักแล้วไม่มีเวลาให้เขา เช่นเดียวกันที่เขาเองก็มีหลายครั้งที่งานยุ่งมากแต่ท้ายที่สุดแล้วอีกฝ่ายก็เข้าใจและไม่ได้เร่งเร้าให้เขามาคอยเอาอกเอาใจอะไร ก็ดีเหมือนกันนะ คบกับผู้หญิงบางทีก็เอาแต่จะเอาใจให้เขา มีเวลาให้ตลอด 24 ชั่วโมง

 

แม้ว่านิชคุณจะไม่ได้เป็นคนที่ออดอ้อนออเซาะพูดจาหวานๆ ความจริงแล้วก็พูดจาปากร้ายตลอด แต่ว่า…ไม่รู้สิ เขาก็รู้สึกว่านิชคุณก็มีความรู้สึกรักเขาอยู่เสมอ แม้จะไม่แสดงออกก็เถอะ แต่บางครั้งการกระทำมันก็บอกได้นี่นะ แทคยอนพิมพ์ข้อความให้กำลังใจแฟนหนุ่มของเขาก่อนจะปิดหน้าจอโทรศัพท์ไป พอดีจังหวะกับที่ชานซองเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยท่าทีสดชื่นขึ้นกว่าตอนแรกที่เห็น

 

“นานผิดปกตินะครับมึง”แทคยอนหรี่ตาก่อนจะลุกขึ้นนั่ง จัดเสื้อที่ยับๆให้เข้าที่มองเพื่อนตัวขาวที่หน้าตาสดใสเดินไปใส่เสื้อผ้า “ช่วงเวลาดีๆมันก็แบบนี้แหละ หึหึ”

“ให้มันได้อย่างนี้สิ ช่วงนี้กูขอเลยนะอย่าเพิ่งทำอะไร คือโดยเฉพาะกลางแจ้งมึงก็รู้ปาปารัสซี่มึงก็เยอะอยู่แล้วแล้วตอนนี้พ่วงของจุนโฮเข้ามาอีก กูไม่อยากเห็นมึงติดคุกเพราะกฎหมายคุ้มครองเด็ก”แทคยอนเอ่ยติดจะจริงจังจนหนุ่มผิวขาวขมวดคิ้ว

 

“มึง กูเข้าใจดีเลยนะแล้วกูก็ไม่อยากให้ชีวิตของจุนโฮมาผิดพลาดเพราะกู แต่มึงกับกูก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่หรอกนะ บางทีมันก็…เอาเป็นว่ากูจะพยายาม อย่างน้อยก็มิดชิดไม่ให้ใครเห็นแล้วกัน…”แทคยอนหัวเราะโชว์ฟันเจ้าเล่ห์ “เออกูเข้าใจ เด็กมึงมันยั่ว อยากจะช่วยอาการซึมเศร้าของน้องชายมึงใจจะขาด”

“เลิกๆๆ แล้วที่มึงมานี่ได้เรื่องอะไรมาอีก”ร่างสูงตัดบท เขาสวมเสื้อก่อนจะเดินมานั่งข้างๆเพื่อนซี้

 

 

 

“กูไปสืบเสาะจนรู้แล้วว่าใครเป็นคนจ้างมันมา กูล่ะเชื่อจริงๆว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น”

 

 

“หมายความว่าไง?”

 

 

 

 

 

 

 

“ก็คนที่จ้างปาปารัสซี่มาตามจุนโฮก็คือ คุณซุนมี แม่มึงไง”

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

แจบอมถอนหายใจเมื่อลูกค้าคนสุดท้ายออกจากร้านไป เวลาอันเหน็ดเหนื่อยของเขาก็จบลงเสียทีสำหรับวันนี้ เพราะว่าจุนโฮไม่ค่อยได้มาทำงานแล้วและก็ยังหาพนักงานฟูลไทม์ดีๆไม่ได้เขาเลยก็ต้องรับบทหนัก ที่ผ่านมาก็เป็นพาร์ทไทม์ซึ่งก็ไม่ค่อยเป็นงานเสียเท่าไหร่ นอกจากจะทำส่วนของตัวเองเหนื่อยแล้วก็ยังต้องสอนงานเหนื่อยอีก ดีนะที่คุณอูยองเพิ่มเงินเดือนให้ไม่งั้นก็คงไม่ไหวแน่ๆ

 

“เฮ้อ…”หนุ่มตัวเล็กนั่งลงที่เก้าอี้หลังเค้าท์เตอร์หลังจากที่เช็ดโต๊ะและเก็บกวาดเสร็จด้วยความเหนื่อยล้า ดวงตาเรียวมองนาฬิกาที่บอกว่าตอนนี้เป็นเวลาห้าทุ่มครึ่งแล้ว แจบอมฟุบลงกับเค้าท์เตอร์หวังจะพักสายตารอเจ้าของร้านจะกลับมาปิดร้านด้วยตนเอง ถึงแจบอมจะปิดร้านได้แต่อูยองน่ะไม่เคยให้เขาปิดร้านเองหรอก เขาน่ะรอบคอบเสมอแหละ ไม่ใช่ว่ากลัวเขาขโมยอะไรไปหรอกนะ แต่กลัวว่าถ้าเกิดมีปัญหาอะไรขึ้นมาก็จะได้มีคนช่วย

 

เรื่องเมื่อเดือนก่อนก็ยังติดตรึงในใจของเขา นึกแล้วก็พาลให้ใจเต้นแรงอยู่ร่ำไป แม้ว่าอูยองจะบอกเขาเป็นนัยถึงความในใจแล้วก็ตามที หลังจากนั้นมันก็ไม่ได้มีความคืบหน้ามากมาย แต่ความจริงแล้วมันก็มีอะไรอะไรอยู่บ้างล่ะ อย่างน้อยการแสดงออกที่ชอบเอะอะหักเงินเดือนเพื่อให้เขาไปไหนมาไหนด้วยก็หายไป กลายเป็นการแสดงออกอย่างจริงจังมากกว่าจะปากไม่ตรงกับใจ ดีแล้วล่ะ ให้มันค่อยเป็นค่อยไปไหนๆก็รู้ดีอยู่แล้วว่ามีใจคิดอย่างไรกัน

 

ไม่แน่ว่ามันอาจจะถึงเวลาเร็วนี้ๆก็เป็นได้

 

“ขอโทษที่กลับมาช้า พอดีว่าโซฮีให้ฉันแวะเข้าไปหาที่ร้านก่อนเพราะเขาฝากนี่มาให้นาย แจบอม?”อูยองเดินเข้ามาทางหน้าร้านพลางสอดส่ายสายตาหาร่างเล็ก ก่อนจะพบว่าฟุบหลับอยู่ที่เค้าท์เตอร์ ร่างโปร่งระบายยิ้มบางๆก่อนจะเดินเข้าไปหา มือเรียวแตะลงที่แก้มใสอย่างเอ็นดู คนที่กำลังหลับก็ขยับตัวตื่น

 

“เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้สิ…”แจบอมพึมพำก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองอูยองที่ส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ แจบอมยิ้มตอบ “เอ้อ! โซฮีเขาฝากชุดมาให้นาย เป็นการขอบคุณแล้วที่สำคัญเขาบอกว่านายใส่ชุดนี้ก็เหมาะมากๆด้วย”

“เอ๋ ไม่เห็นจะต้องเอามาให้ทั้งชุดอย่างนี้เลย ผมเกรงใจ”อูยองทำหน้าบึ้งก่อนจะยัดถุงเสื้อผ้าให้คนที่กำลังปฏิเสธ

 

“จะทำลายน้ำใจของโซฮีรึไง เอาไปเถอะ ถ้าเกรงใจเอาไปคืนโซฮีจะลำบากใจนะ เอาไป! ฉันจะปิดร้านแล้ว”ว่าเสร็จก็เดินไปปิดไฟ ภายในร้านมืดสนิทจนแทบมองอะไรไม่เห็น เหลือเพียงแต่พึ่งแสงไฟจากข้างนอกที่ยังพอให้เห็นอะไรอะไรอยู่บ้าง อูยองเดินเข้ามาหาแจบอมก่อนจะจับมือบางเบาๆ

 

“ไปกินข้าวกันไหม? นายคงหิว ทำงานหนักหน่อยนะช่วงนี้”ร่างเล็กใจเต้นรัวเมื่อรู้สึกถึงมืออันอบอุ่นที่กำลังกุมมือเขาอยู่ แจบอมพยักหน้าตอบเบาๆ ไม่บ่อยนักที่อีกฝ่ายจะชวนมากินข้าว เพราะอูยองเองก็ต้องมีธุระอย่างอื่นเหมือนกัน ทั้งสองคนเดินออกจากร้านหลังจากที่ดูเรียบร้อยแล้วว่าไม่ได้ลืมปิดอะไรไป อูยองล็อคประตูและถึงฉากเหล็กลงมากั้นกระจกร้านและประตูให้เรียบร้อย หนุ่มเจ้าของแก้มกลมยิ้มและพายมือให้แจบอมเดินนำไปที่รถ

 

“วันนี้ฉันไม่ต้องรีบไปเคลียร์งานอะไรอย่างอื่น เพราะฉะนั้นวันนี้ก็สามารถกินอะไรดีๆได้ มีอะไรที่อยากกินเป็นพิเศษไหม?”แจบอมรู้สึกเกร็งทุกครั้งเมื่อขึ้นมานั่งอยู่ในรถสองต่อสองกับอูยอง เป็นเพราะบรรยากาศที่มันเงียบเกินไปจนกลัวว่าอีกคนจะได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแรงนี้

“ไปที่ไหนก็ได้ครับ”แจบอมตอบเสียงเบา เขาได้แต่ก้มหน้ามองหน้าตักตัวเองอย่างงุ่มง่ามเมื่อไม่รู้ว่าจะเอาสายตาไปวางไว้ตรงไหนดี

 

“…เงียบดีนะ”อูยองเอ่ยเบาๆ สายตายังคงจ้องนิ่งกับถนนตรงหน้า มีเพียงเสียงครางอือในลำคอตอบของแจบอม ร่างโปร่งเคาะนิ้วลงที่พวงมาลัยอย่างงุ่มง่ามเช่นเดียวกัน เขามันเป็นพวกไม่เก่งในเรื่องชวนคุย ถึงได้ชอบทำตัวนิสัยไม่ดีใส่อยู่ร่ำไป พอบทจะทำตัวดีๆก็ไม่รู้จะยกเรื่องราวอะไรขึ้นมาคุย หรือบางทีแล้วการอยู่เงียบๆแบบนี้ก็ดีเหมือนกันในแบบของพวกเขาสองคน…

 

ไม่มีบทสนทนาใดๆเกิดขึ้นจนกระทั่งรถจอดลงที่หน้าร้านอาหารธรรมดาๆร้านหนึ่งที่มีลูกค้าแน่นขนัด บ่งบอกได้ดีว่ารสชาติคงไม่แพ้ร้านอาหารหรูๆที่อื่น ทั้งสองคนลงจากรถโดยมีอูยองเดินนำเข้าไปในร้าน เหล่าวัยรุ่นที่ออกมาเที่ยวดึกๆนั่งกันอยู่เต็มร้านเพื่อหาอะไรใส่ท้องก่อนไปเที่ยวคลับต่างๆ ไม่ก็เหล่าคนทำงานกะดึก เสียงพูดคุยจอแจดังจนไม่ทำให้บรรยากาศระหว่างอูยองกับแจบอมเงียบจนเกินไป ทั้งสองคนได้นั่งที่โต๊ะเล็กๆหน้าร้านแทนเพราะโต๊ะที่ไม่เพียงพอ

 

“สั่งอย่างที่อยากกินล่ะ ฉันจ่าย”

 

“แต่ว่า…”

 

“ไม่มีแต่กับฉันนายก็รู้พัคแจบอม”ร่างเล็กหุบปากเงียบก่อนจะมองเมนูต่อไป อูยองอมยิ้มและหันมาสนใจเมนูบ้าง ความจริงแล้วมื้ออาหารนี้ก็ออกจะเป็นมื้อน่าเบื่อๆถ้าคนอื่นมาเห็นเข้าเพราะพวกเขาสองคนก็ไม่ได้คุยอะไรมากมายอย่างที่คนที่กำลังชอบพอกันทำ แต่แจบอมก็รู้สึกได้ว่ามันสบายใจแม้จะไม่ได้พูดอะไรมากมาย เมื่ออาหารเสร็จอูยองก็รบเร้าให้เขาไปเที่ยวต่ออีกสักพัก แต่พอเห็นว่าหนุ่มแก้มป่องพาเขามาที่โซลทาวเวอร์หัวใจก็เต้นแรงราวกับรู้เหตุการณ์ต่อไป

 

“ความจริงแล้วมันก็ปิดแล้วล่ะเราคงขึ้นไปดูวิวได้แค่ตรงที่คล้องกุญแจแหละนะ…”อูยองยิ้ม ลมเบาๆที่พัดมายิ่งทำให้บรรยากาศค่ำคืนนี้ดูจะลงตัวไปเสียหมด เขาฉวยโอกาสจับมือคนที่ยืนนิ่งๆข้างตัวและจูงให้เดินขึ้นไปตามทางเรื่อยๆ พวกเขาใช้เวลาดื่มด่ำกับบรรยากาศสวยงามตอนกลางคืน แม้ว่าจะต้องเดินขึ้นเนินไปเรื่อยๆแต่พวกเขากลับรู้สึกดีที่จะได้มีช่วงเวลาดีๆร่วมกันแบบนี้ไปนานๆ

 

“เจย์...นายเหนื่อยไหม?”ร่างโปร่งเอ่ยขณะที่สายตายังคงจับจ้องบรรยากาศของโซลตอนกลางคืน ที่เต็มไปด้วยแสงสีสวยงามตลอดทั้งคืน อีกทั้งยังมีเหล่าแม่กุญแจหลากสีที่เหล่าคู่รักมาคล้องกันไว้เต็มไปหมด แจบอมหันมามองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เลิกคิ้วแปลกใจ

“ที่เดินขึ้นมาน่ะเหรอ ไม่หรอก นายเหนื่อยเหรอ”ร่างโปร่งหัวเราะเบาๆ นั่นสินะก็เล่นถามแบบนี้อีกคนก็ต้องคิดว่าพูดถึงเหนื่อยแบบนี้อยู่แล้ว

 

“ไม่ ฉันหมายความว่า…ทำงานคนเดียวแบบนี้เหนื่อยไหม”ดวงตาเรียวเฉี่ยวเลื่อนกลับมามองอูยองอีกครั้งพร้อมแววตาแปลกใจ “ถ้าจะให้ตอบตรงๆมันก็เหนื่อยอยู่แล้วล่ะ ก็เล่นทำคนเดียว พนักงานพาร์ทไทม์ก็ทำงานเงอะๆงะๆไม่ค่อยช่วยอะไรได้เท่าไหร่ ฉันก็หวังว่านายจะหาเด็กใหม่ที่ทำเต็มเวลาเสียที…พูดแบบนี้แสดงว่ายังหาคนใหม่ไม่ได้สินะ”

“ฉันก็ว่างั้น…ก็เลยคิดว่าบางทีแล้ว…”อูยองเว้นจังหวะราวกับไม่มั่นใจว่าควรจะพูดมันออกไปดีหรือไม่ เขาหันกลับมาสบตาคนที่ยืนข้างกันก่อนจะยิ้มให้อีกครั้ง

 

“ฉันอยากจะให้นายเลิกเป็นลูกจ้างฉันเสียที ทำแบบนี้เหนื่อยเกินไป”

 

“พูดอะไรน่ะ…หมายถึงจะให้ฉันออกไปทำงานที่อื่นเหรอ?”

 

“อืม…”ร่างโปร่งงึมงำในคอ แจบอมขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ มือเล็กปล่อยออกจากมือของอูยองทันที

“แล้วฉันจะเอาอะไรกิน ฉันจะไปหางานใหม่อะไรที่ไหน นาย…ไม่สิ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ยฉันสับสนไปหมดแล้วนะอูยอง นายจะให้ฉันลาออกฉันก็ไม่มีสิทธิแต่ฉันอยากรู้เหตุผล”ร่างเล็กขึ้นเสียงด้วยความไม่เข้าใจปนหัวเสีย นี่มันอะไรกันแน่ จู่ๆก็จะมาบอกให้ลาออก ใช่ เขาเป็นลูกจ้างยังไงก็ไม่มีสิทธิจะคัดค้านแต่จู่ๆก็มาพูดแบบนี้ทั้งๆที่ก็ไม่ได้มีเรื่องอะไรเสียหน่อย เขาทำอะไรผิดหรือ? จะมาอ้างว่าเขาเหนื่อยมันฟังไม่ขึ้นเลยนะ

 

“เฮ้ ใจเย็นๆสิ ฟังก่อน”อูยองจับหัวไหล่มนของอีกฝ่ายให้สงบสติลง ใบหน้ากลมเลื่อนลงมาใกล้ให้ระดับสายตาประสานเท่ากัน มองใบหน้าใสที่เริ่มงอง้ำด้วยความไม่พอใจ ฝ่ามืออุ่นเลื่อนไปสัมผัสที่แก้มใสเรื่อที่เริ่มขึ้นสีจัดด้วยความเขินเข้าแทนที่

“ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น แต่ฉันคิดว่า เราควรที่จะทำอะไรให้มันถูกต้องเสียที…นายคงเหนื่อยที่จะเป็นอย่างนี้ไปเรื่อยๆใช่ไหม ฉันเองก็เหมือนกัน”สายตาของทั้งสองยังประสานกัน แจบอมเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจอีกครั้ง

 

“ฉันคงจะปล่อยให้นายทำงานหนักแบบนี้ต่อไปไม่ได้ ฉันรู้สึกแย่ ฉันอยากให้นายมาทำอย่างอื่น เพราะคิดว่านายมีความสามารถที่ดีกว่านั้น บางทีแล้วอาจจะมาช่วยเป็นเลขาฉันที่บริษัทเป็นไง?”แจบอมยังคงนิ่งเพราะไม่รู้จะพูดอะไร ในเมื่ออูยองกำลังขอให้เขาออกจากการเป็นเด็กเสิร์ฟร้านกาแฟของเขาแล้วไปเป็นเลขาของเขาในบริษัทอย่างนั้นหรือ? มันออกจะมากเกินไปเสียหน่อยสำหรับคนอย่างเขาที่ไม่ได้มีความเก่งกาจอะไร

 

“ที่สำคัญนะ…เรื่องของเรา…เอ่อ…ฉันก็อยากให้มันจริงจัง…แบบจริงๆน่ะ”อูยองสบตาพูดน้ำเสียงจริงจัง จริงจังเสียจนแจบอมแทบจะเข่าอ่อนโดยไม่ต้องฟังประโยคถัดไปเลยด้วยซ้ำ

 

“ฉันอาจจะทำให้นายเสียใจ แต่ตอนนี้ฉันก็คิดได้ว่าฉันควรทำตัวให้เป็นผู้ใหญ่เสียที เพราะฉะนั้นแล้ว คบกับฉันนะแจบอม ให้ฉันได้มีโอกาสดูแลนายและทำให้นายมีความสุข

 

 

 


“ฉันรักนายนะพัคแจบอม”

 

 

 

 

แจบอมยิ้มกว้างพร้อมกับดวงตาคู่สวยที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความปิติยินดี คนตัวเล็กโผเข้ากอดอูยองแน่นราวกับหาคำพูดอะไรมาบรรยายความรู้สึกตอนนี้ไม่ได้ อูยองหัวเราะและกอดอีกคนแน่นเช่นเดียวกัน มันออกจะเนิ่นนานตั้งแต่ที่ทั้งสองคนได้รู้จัก ได้คุ้นเคย จากความรักที่ได้แต่เก็บอยู่ในใจ เสียใจครั้งแล้วครั้งเล่าเมื่อไม่มีใครยอมพูดความจริง แต่ท้ายที่สุดแล้วช่วงเวลาที่รอคอยก็มาถึงและไม่ทันให้ตั้งตัว มันก็ดูเหมือนว่ายังไงก็ต้องมีแต่ความสุขที่รอพวกเขาอยู่กระมัง?

 


 

 

 

 

 

“ฉันก็รักนายอูยอง ขอบคุณนะ”


 

 

 

 

 

 

 

 

END(เย้ย)


 

TBC

 
 
 
 
 
 
 
 
กลับบบบ มาแล้ววววว แต่ขอบอกไว้เลยว่าพรุ่งนี้เปิดเทอม เตรียมทำใจเลยค่ะ
 
หายไปแน่นอนน ๕๕๕๕๕ ปรางก็อยากมาแต่งอัพให้ทุกคนนะแต่อยากให้ทุกคนเข้าใจว่า
เรียนหนักงานเยอะจริงๆ แถมบางทีก็เครียด เหนื่อย อยากพักผ่อน ไม่มีฟีลจะมาแต่งฟิค
แต่ก็จะพยายามนะคะค่อยๆเป็นค่อยๆไปแล้วกัน Y_Y
 
ตอนนี้ ห หื่นมาก จุนโฮแบบ ของขึ้น ๕๕๕๕๕
แต่แม้ เสียดายยังไม่ได้ฟีทเจอริ่งกันเสียที ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕
เอาน่ะ ช้าๆได้พร้าเล่มงาม อีกไม่นาน ดูท่าคุณหมอกับแทคซี่จะได้กันก่อนละมั้งเนี่ย
นี่ก็ปาไปตอน 12 แล้วไม่อยากจะเชื่อว่ามาเร็วขนาดนี้ จำได้ว่าช่วงแรกๆนี่อัพบ่อยมาก ๕๕๕๕
ดีใจจัง ยังบอกไม่ได้เลยค่ะว่าจะจบตอนไหน ยังมันติดลมอยู่จริงๆนะเรื่องนี้ สะใจ ๕๕๕๕
 
ยังไงก็อยากจะให้ทุกคนไม่ลืมกันแล้วก็รอนะคะ
ยังไงให้ตายก็จะพยายามมาต่อให้ได้แม้ว่าจะหายไปหลายเดือนก็เถอะY_Y
ขอบคุณที่รอ และขอบคุณทุกคอมเม้นล่วงหน้านะคะ
หวังว่าจะชอบตอนนี้กันค่ะ!
 
ปล ด้งเจย์ทำเอาซะเหมือนฟิคจบเรื่องแหนะ ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕
 
 

Comment

Comment:

Tweet

เรื่องนี้จุนโฮหื่นได้ใจมากกกกก ห้องน้ำ ห้องครัว ฟิตเนส ในรถฯลฯ
โหห...ชานซองน้อยอุส่าลุกขึ้นแล้วอ่าาา สองคนนี้ร้อนแรงชะมัด
อิแทคคคคคค...แกมาขัดจังหวะที่สูดดดดดดด
บอกรักกันจริงๆสักทีนะอูด้ง ห้าห้า

#13 By kw on 2013-09-18 13:16

อั๊ยยะ ชานนูนองานเข้าแร๊ววววว
ขอให้แม่หมีรักลูกสะใภ้คนนี้ด้วยเถิ๊ดดดดดดดด
นูนอเซ็กซี่อ่าาาาาาาาา เหมียวมาไม่ถูกเวลาเลยนะยะ
หมั่นใส้ ต่อนะนะนะนะ
เค้ายังรออออออdouble wink

#12 By love cnn (103.7.57.18|101.109.117.169) on 2013-06-24 20:01

คิดถึงฟิคจังเลย

#11 By Koy (103.7.57.18|14.207.41.163) on 2013-03-02 15:22

ห่างกันไปนานจนนึกว่าไรท์อาจลืมฟิคเรื่องนี้ไปซะแร้วววว มาถึงโฮจังก็เลยของขึ้นจัดเต็มมว๊ากกกอ่ะ แต่อิเหมียวดันโผล่มาไม่ดูตาม้าตาแมวซะเลย ทีของตัวเองแอบทำหวานชวนดินเนอร์มื้อค่ำ 2 ต่อ 2 กะคุณหมอ ส่วนสุดท้ายด้งเจย์ได้เวลาจริงจังถึงขั้นขอคบกันแระ สรุปกะลังไปได้สวยทุกคู่ดีใจจังค่ะ

#10 By khun only (103.7.57.18|171.5.107.116) on 2013-01-05 22:06

อร้ายยยย  กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม
สู้ๆนะค่ะ  ไรตเตอร์ปรางbig smile

#9 By Maw_mewmew on 2012-10-31 17:42

ชอบนุ้งโฮแบบนี้จังเลย 55+
จริงอย่างแทคว่า 'เด็กมึงมันยั่ว' อร๊ายยยยย

#8 By Jiurnoe on 2012-10-28 17:56

พาร์ทนี้จุนโฮหื่นมากกกกก จิ้นกว่าคนอ่านอีกนะเนี่ย!cry
เป็นกำลังใจให้คนมีปัญหารุมเร้า ทั้งอาการในเรื่องนั้น ทั้งเรื่องแม่ อะไรๆก็ดูยุ่งยากไปหมด
***นูนอยั่ววววว
ด้งเจย?ทำเอาซะเขิน รีดเดอร์เพิ่งกลับจากเกาหลีมาเมื่อสองสามวันก่อน โซลทาวเวอร์มีแต่คู่รักทั้งนั้น ทำไรไม่แคร์สื่ออ่ะแต่ละคู่ จิ้นเป็นด้งเจย์แล้วเขิน แอร๊ยยยยยย    

#7 By mei (103.7.57.18|124.120.180.56) on 2012-10-25 14:42

กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม...

อิพี่แทคกรู
ออกก็น้อย แถมมาผิดจังหวะอีก เพลีย~~

#6 By LoveLove_CS (103.7.57.18|124.121.152.79) on 2012-10-24 22:05

โฮน้อยก๋ากั่นมากลูก เข้าใจอ่ะนะอารมย์พุ่งพล่านของวัยรุ่น หนูเล่นลวนลามคุณชานซองทางสายตาแบบนั้น ถ้าคุณชานซองรู้หนูโดนจัดหนักแน่ ยั่วยวนขนาดนี้จังไม่ได้กันซักที สงสารทั้งสองคนจริงๆsad smile
โอ้ววว น้องโฮวว "ถึงแม้จะทำตัวใสซื่อแต่เขารู้ดีว่าเขาไม่ใช่ประเภทนั้น ไม่ใช่เลย เขาน่ะมันเป็นจิ้งจอกเจ้าเล่ห์อยู่ในที" นี่คืออาไรรรรร แฉตัวเองหรอ อื้อหืมม ช่วงนี้ น้องโฮ ขึ้นมากกกกก แบบจิ้นเอาเองเลย 5555
แต่ แหมอีหมีคะ ใสนะคะ ที่ว่าน้องโฮไม่อินโนเซ้นเนี่ย อีพี่แทคเค้ายังรู้เลยยย
คู้แทคคุณก็กรุ้มกริ่ม น่ารักๆ คู้ด้งเจย์ก็เลิกปากหนักกันซักทีนะ 555 จะได้มาหวานกันให้ครบทุกคู่
ปล. ไรตเตอร์ปรางยุ่งมากยังอุตส่าห์มาอัพให้อีก ดีใจจุง อิอิ ยังไงก็สู้นะคะ เราติดเรื่องนี้มากเลย ภาษาอ่านง่ายดี ไม่เวิ่นเว้อ ตัวละครก็แบบเห็นภาพอ้ะ พอเห็นทวิตเด้งปั้บมาอ่านปุ้บเลย แอบคิดว่าคู่เอกเค้าจะฟีทกันแล้วนะเนี่ยยย แอบเสียดาย
สู้ๆเน้อ

#4 By nayana on 2012-10-24 00:07

โอ๊ยยยย ดีใจมากๆเลยที่ไรเตอร์อัพ จุนโฮแกมันเจ๋งจริง อธิบายแบบเห็นภาพมากกก แล้สทำไมแม่ชานต้องทำงี้ด้วยอ่ะ จะขัดขวางหรอไม่นะ แทคกับคุณหมอนี่น่ารักดีเนาะ ^^ โอ๊ยเคลิ้ม><

#3 By gi (103.7.57.18|171.97.140.148) on 2012-10-23 23:30

อร้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
อจฮ **ฟาดดดดดด**
ทำไมดีกรีความ หหื่น หนูพุ่งขนาดน้านนนนนนน
โอ้ยตายยยย กร้ากกกกกกก
อพท มาไม่เป็นเวลาเลยนะ พลาดดดดดดด
เอาจริงปะ ลุ้น ชนน มันฟีทเจอริ่งกันมากกก
5555555555
แต่แบบอุปสรรคตลอดเว นี่อุปสรรคใหญ่คุณแม่อิชาน
โผล่มาแล้นนน  ว้ากกกก
อจฮ สู้ๆนะลูกกกกกกก
ด้งเจย์ เราไม่มีอะไรจะพูดกับเธอสองคน ชิ
หวานเกินหน้าเกินตา ไม่ปลื้มมม
กร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกก
สู้ๆนะปรางทุกเรื่อง จะเรียน จะงาน จะฟิค

#2 By paranice (103.7.57.18|124.121.165.65) on 2012-10-23 23:15

โธ่..ชานโฮ  ทำซะแทคเสียวเลย
เดี๊ยว...อาการหื่นมันก็กำเริบหรอกกกกกก55555

#1 By เต็งหนึ่ง (103.7.57.18|110.49.240.36) on 2012-10-23 23:03