[Fic-Chanho] C.N.N {.Chapter 8.}

posted on 08 Jul 2012 01:30 by yogurttakeabreakt






Chapter 8



C.N.N = ChanNuneo Non-stop {Fighting ;p}
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

“ผมจะเลิกถ่าย We Got Married” เสียงของจุนโฮดังขึ้นราวกับเหลืออด ประโยคที่ทำให้ผมต้องชะงักทันทีที่ได้ยิน ผมที่ไปกดน้ำดื่มและเดินกลับมานั่งหน้าห้องเพื่อรอให้พี่จุนซูมาเรียกให้เข้าห้องได้แต่กลับมาเจอของดีขนาดนี้ การถ่ายรายการกับผมมันทำให้เขาอึดอัดใจขนาดนั้นเชียว? ไอ้ท่าทีสนุกสนานแบบนั้นนี่คือเสแสร้งแกล้งทำกันหรือไง? แสดงละครเก่งเหลือเกินนะอีจุนโฮ ว่าแล้วผมก็เปิดประตูห้องซ้อมพร้อมเอ่ยขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง 

 

“ทำไม?”ผมขมวดคิ้วมองจุนโฮกับพี่จุนซูที่ทำหน้าตกใจสุดๆเมื่อผมเดินเข้ามา “ชานซอง!”เจ้าคนตาตี่ร้องเสียงหลง คงไม่คิดว่าผมจะมาได้ยินสินะ ผมเห็นดวงตาเรียวคู่นั้นแดงก่ำแต่ความอยากรู้ของผมทำให้ผมละเลยมันไปอย่างง่ายดาย

“ทำไม? อยากเลิกถ่ายมากนักเหรอไง? ถ้างั้นทำไมไม่ไปบอกพี่จินยองเลยล่ะว่าทนมองหน้าฉันไม่ได้”ผมขึ้นเสียงขึงขังบันดาลโทสะจนพี่จุนซูผุดลุกขึ้นมาด้วยสีหน้าไม่สบายใจ

 

“ชานซองใจเย็นๆก่อนได้ไหม”เสียงนุ่มเอ่ยให้ผมใจเย็น ผมได้แต่ถอนหายใจพรืดใหญ่เพื่อสงบสติอารมณ์ ทั้งๆที่ผมเองก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องโมโหขนาดนี้ แต่ผมกลับสงบสติอารมณ์ได้ยากเหลือเกิน ยิ่งเห็นสีหน้าที่ไม่เย่อหยิ่งกวนประสาทผมจากจุนโฮแล้วยิ่งทำให้ผมหงุดหงิดใจอย่างบอกไม่ถูก

“พี่ว่าเราน่าจะออกไปก่อนนะ”พี่จุนซูเอ่ยอีกครั้งและดึงแขนผม แต่ยิ่งผมมองสบตาโต้ตอบกับจุนโฮแบบนี้ก็ยิ่งทำให้ผมเมินพี่จุนซูง่ายขึ้น

 

“ฉันจะเลิก ฉันจะบอกพี่จินยอง ฉันจะไม่ทนอีกแล้ว”จุนโฮเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ทำไมเขาถึงเป็นแบบนี้เนี่ย จุนโฮที่ผมรู้จักไม่เคยเป็นแบบนี้

“นายเป็นอะไร ฉันอยากได้เหตุผล ทุกอย่างกำลังไปได้สวยแล้วจู่ๆทำไมจะเลิก”ร่างเล็กลุกขึ้นยืนตรงหน้าผมด้วยน้ำตาที่คลอหน่วงในหน่วยตาเล็กนั้น เขาขบริมฝีปากเล็กน้อย

 

“ฉันเหนื่อยแล้วไงชานซอง ฉันเหนื่อยแล้วที่ต้องแสดงละคร ฉันเหนื่อยที่จะต้องทำทุกอย่างปลอมๆ ฉันเบื่อการหลอกหลวง ฉันไม่อยากหลอกตัวเองอีกแล้ว”

 

“ได้โปรด...

 

เขาเอ่ยเสียงเบาหวิวพร้อมกับน้ำตาที่ทะลักออกจากดวงตาคู่นั้น ไม่รู้ทำไม...ผมถึงรู้สึกชาไปทั้งร่างเมื่อจุนโฮร้องไห้อย่างไม่อดกลั้นใดๆทั้งสิ้น ใบหน้าเรียวนั้นขึ้นสีแดงก่ำ ไหล่บางห่อสั่นสะท้านจนดูน่าสงสาร ไม่รู้ทำไมสองแขนผมก็ดึงอีกคนเข้ามากอดแน่น ทำไมเขาถึงต้องร้องไห้หนักขนาดนี้ การที่ทำงานร่วมกับผม การที่ทำกิจกรรมต่างๆร่วมกันกับผม รอยยิ้มที่มีให้กันในทุกๆอาทิตย์นั้นมันทำให้เขาต้องฝืนถึงขนาดนี้เชียวหรือ ทำไมผมถึงเป็นคนแบบนี้ ทำไมถึงนิสัยไม่ดีขนาดนี้ ทำไมถึงไม่เคยเอะใจเลยสักนิด...

 

“จุนโฮ...อย่าร้องเลยนะ ฉันขอโทษ...”ผมเอ่ยปลอบเขาอย่างตกใจและทำอะไรไม่ถูก มือลูบไปตามแผ่นหลังที่สั่นไหวนั่น พี่ๆคนอื่นที่น่าจะคอยอยู่ข้างนอกก็รีบพรวดเข้ามาด้วยความตื่นตร