[Fic-Chanho] MISTER.♥ {10}

posted on 17 Apr 2012 14:21 by yogurttakeabreakt
10
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

วันนี้เป็นเช้าวันแรกที่ร่างสูงรู้สึกว่าจะได้นอนเต็มอิ่ม มรสุมของงานหายไปทำให้เขามีเวลาที่จะได้พักผ่อนมากขึ้น การทำตามที่จุนโฮบอกมันให้ความรู้สึกดีสุดๆ ไม่ใช่ว่าไอ้หนูของมันจะกลับมาร่าเริงสดใส แต่หมายถึงว่ารู้สึกว่าสุขภาพร่างกายดีขึ้นมาก อย่างน้อยก็ไม่เหนื่อยง่ายหน้าตาสดใสกว่าเก่า ระหว่างนั้นชานซองก็พยายามที่จะบริหารลูกชายให้กระฉับกระเฉงอยู่บ้างแต่มันก็ดูจะไม่ได้ดีขึ้นถึงขั้นที่คาดหวังไว้

 

แต่ดูท่า...มันคงจะดีขึ้นตอนนี้เลยแหละ

 

“อืม...”เสียงทุ้มครางพร่าในลำคอพลางขมวดคิ้วแน่น เขาขยับตัวอยู่บนที่นอนเล็กน้อยเมื่อกำลังถูกปลุกให้ตื่นจากฝันหวาน เขารู้สึกเหมือนมีอะไรมายุกยิกอยู่ใกล้ๆจนต้องลืมตาตื่น อีกทั้งความรู้สึกขนลุกซู่ซ่านี่มันช่างไม่คุ้นเสียจริงๆ เปลือกตาค่อยๆปรือขึ้นแม้ภาพตรงหน้าจะพร่ามัวเพราะแสงที่ลอดมาตามผ้าม่านแต่ก็รู้ดีว่าคนที่ยุกยิกใกล้ๆเขาเป็นใคร แก้วตาใสคู่นั้นเลื่อนมาสบตากับเขา

 

“ตื่นแล้วเหรอครับ อรุณสวัสดิ์”จุนโฮเอ่ยเสียงหวานก่อนจะยกยิ้มน่ารัก ใบหน้าหวานเลื่อนเข้ามาใกล้จนริมฝีปากนุ่มนิ่มแนบกับปากหยักที่ปิดสนิท ชานซองขมวดคิ้วแม้จะยังเบลอๆสะลึมสะลือแต่ก็รู้สึกดีลึกๆที่จู่ๆอีกคนก็มาจูบรับอรุณกันเสียขนาดนี้ กลีบปากอิ่มคลอเคลียอ้อยอิ่งบนริมฝีปากของเขา แต่เขายังง่วงเกินกว่าจะจูบตอบ ทั้งๆที่อยากจะนอนตื่นสายกว่านี้แท้ๆเชียว

 

“คุณชานซองอ่า ง่วงเหรอครับ...สิบเอ็ดโมงแล้วน้า”คนตัวเล็กกระซิบแผ่วที่ข้างหู ทำไมเสียงแผ่วนั่นถึงได้ทำให้เขาขนลุกได้ขนาดนี้เนี่ย มันเกิดอะไรขึ้น หรือว่ากำลังอยู่ในฝัน? เขาจำต้องลืมตาขึ้นอีกครั้งเมื่อมือเล็กที่ไต่ไปตามเนื้อตัวของเขา ปลายนิ้วเย็นลากไปตามหน้าท้องที่เริ่มจะกลับมามีกล้ามเนื้ออีกครั้งใต้เสื้อนอน ลูบไล้แผ่วเบาแต่ก็ทำเอาร่างสูงต้องขมวดคิ้วมุ่น ให้ตายสิจุนโฮ! นายกำลังจะทำอะไรน่ะ!?

 

“ทำอะไรน่ะ...”เอ่ยเสียงต่ำด้วยความงุนงง เหลือบตามองร่างเล็กที่นอนเท้าแขนตะแคงข้างเขาโดยที่มือข้างซ้ายยังคงลูบไล้ร่างกายท่อนบนไปมา มองคนตาตี่ที่ส่งยิ้มบางๆพร้อมกับขบริมฝีปากนิดหน่อย มองสายตาหวานเชื่อมคู่นั่น ให้ตายสิไอ้เด็กนี่ทำไมต้องทำหน้าเซ็กซี่แบบนี้ ไม่ทันให้ได้คิดวาบหวิวอะไรต่อมือบอบบางข้างนั้นก็ลากเลื่อนลงต่ำ ปลายนิ้วเกี่ยวเผยอขอบกางเกงนอนยางยืดขึ้นเล็กน้อยแต่ทำให้หัวใจดวงน้อยของคนที่ครึ่งหลับครึ่งตื่นเต้นรัว

 

ไอ้เด็กนี่เซ็กซี่เว่อร์!!! ไปหัดทำอะไรแบบนี้มาจากไหน!!!

 

“ตื่นไหมครับ?...” 

 

แหก...ตื่นไหมนี่หมายถึงฮวางชานซอง หรือลิตเติ้ลเบบี๋สลีปปี้ชานซอง? แล้วพูดด้วยน้ำเสียงพร่าเซ็กซี่แบบนั้น ชานซองถึงกับอ้ำอึ้งพูดไม่ออกจุกอยู่ที่คอเมื่อมือเล็กนั่นค่อยๆสอดเข้ามาใต้กางเกงนอนที่เขาไม่ได้ใส่ชั้นในใดๆสักชิ้น ร่างสูงลอบกลืนน้ำลายด้วยความขนลุกเสียวสะท้าน แม้แต่น้ำลายก็เหนียวกลืนลงคอยากเย็น โดนจู่โจมตั้งแต่ยังไม่ตื่นดีแบบนี้มันช่าง...

 

“คุณชานซองอ่า...”เอ่ยเสียงกระเง้ากระงอดเมื่ออีกคนไม่ตอบได้แต่ทำหน้างงอ้ำอึ้งอ้าปากพะงาบ มือหนารีบคว้าข้อมือเล็กไม่ให้เลื่อนต่ำลงไปมากกว่านี้ด้วยความตกใจ

“ด...เดี๋ยว”เอ่ยด้วยเสียงแตกพร่า ร่างสูงเริ่มรู้สึกเกร็งขึ้นมานิดๆเมื่องุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น มันรวดเร็วจนน่าตกใจจนเขาปรับตัวไม่ทัน หรือว่านี่กำลังฝันอยู่กันแน่จู่ๆถึงได้เกิดอะไรแบบนี้ แต่ยังไม่ทันจะให้ถามอะไรริมฝีปากก็ถูกจู่โจมอีกครั้ง จุนโฮหัวเราะเบาๆกับท่าทีงุนงงเป็นไก่ตาแตกแบบนั้นของคนที่ยังไม่ตื่นดี

 

แต่ตอนนี้ดูท่า...คงจะตื่นเต็มตาเลยล่ะ

 

“อืมมม...”เสียงครางทุ้มที่ดูจะพึงพอใจดังขึ้นเมื่อโดนคลอเคลียจูบหวานๆ ปลายลิ้นเล็กเล็มเลียกลีบปากสวยของร่างสูงจนชุ่มไปหมด กลีบปากทั้งสองขยับดูดรั้งกันล้ำลึกขึ้นจนเสียงจูบนั้นดังขึ้นเบาๆ ปลายลิ้นทั้งสองเกี่ยวหยอกล้อกัน แม้จะยังงุนๆงงๆแต่ชานซองก็คงไม่ยอมที่จะให้อีกคนจูบเขาอยู่ฝ่ายเดียวแน่ มือหนาที่กำรอบข้อมือบางข้างนั้นก็เริ่มคลายออกคล้ายอนุญาต

 

จุนโฮเลื่อนฝ่ามือลงต่ำและค่อยๆลูบไล้กลางลำตัวของชายหนุ่มที่นอนนิ่งให้เขารุกเร้า ชานซองค่อยๆผละริมฝีปากชุ่มชื้นออกจากความนุ่มนิ่มและส่งเสียงครางต่ำอย่างรู้สึกดีเมื่ออุ้งมือนิ่มค่อยๆคลึงเบาๆที่แกนกลางของเขา ฝ่ามือนั้นเย็นกว่าอุณหภูมิผิวกายของเขามันยิ่งกระตุ้นให้เขารู้สึกเสียววาบอย่างบอกไม่ถูก ร่างสูงขยับชันขานอนในท่าที่สบายขึ้นกว่ากว่า ปลายจมูกเรียวซุกไซ้พวงแก้มนุ่มนิ่มสูดกลิ่นหอมของสบู่อาบน้ำ จุนโฮอาบน้ำแล้วอย่างนั้นรึ?

 

“รู้สึกไหมครับ?”เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกระเส่า เขยิบขึ้นมามองสบตากับดวงตาคมที่เริ่มหยาดเยิ่มไปด้วยกามารมณ์ ชานซองเม้มปากและหลับตาแน่นเมื่ออีกคนคลึงหนักขึ้น จังหวะการเต้นของหัวใจของเขาไม่เป็นปกติเลย มันเต้นแรงหนักหน่วงด้วยความรู้สึกตื่นเต้นเป็นที่สุด จู่ๆก็ถูกปลุกจากการหลับฝันดี แถมตื่นมายังเจอจุนโฮที่ทำตัวเซ็กซี่พร้อมกับมาลูบๆคลึงๆตรงนั้นแบบนี้มันตื่นเต้นจนหัวใจแทบจะวาย รู้สึกดีเป็นบ้าให้ตายสิ!

 

“อ...อือ จุนโฮ”เขาครางปนหอบเมื่อรู้ตัวได้ว่าเบบี๋ของเขามันกำลังขยายตัวขึ้นอย่างที่มันควรจะเป็น ให้ตายสิ ให้ตายสิ!! หัวใจแทบจะทะลุออกมานอกอกเมื่อพบว่ามันตื่นตัวขึ้นเร็วกว่าปกติ(ของเขา) ร่างเล็กอมยิ้มและจูบลงที่แก้มชื้นเหงื่อของชานซอง

“ดีใจจัง”ว่าจบก็เลื่อนหน้าไปไซร้ที่ใบหูของคนที่นอนตัวเกร็งด้วยความสะท้าน ปลายลิ้นเลียไปตามใบหู กดจูบไล่ลงมาตามสันกรามก่อนจะลงไปที่ซอกคอร้อนผ่าว ปลายนิ้วโป้งค่อยๆคลึงเบาๆที่ส่วนปลายและเริ่มกำมันไว้ในอุ้งมือนิ่ม

 

“ผมรักคุณ” 

 

จุนโฮกระซิบเบาๆที่ข้างหูอีกครั้งพร้อมกับขยับมือขึ้นลงช้าๆ แก่นกายร้อนผ่าวที่เหมือนจะค่อยๆตื่นตัวจนแทบจะขยายเต็มที่นั้นได้ผลดีเยี่ยมเมื่อเขาเอ่ยประโยคบอกรักที่ไม่เคยจะได้พูดมันตรงๆ แต่ถึงจุดนี้แล้วไม่ว่าอะไรก็คงจะต้องงัดออกมาใช้ให้หมดแม้แต่ความอายก็คงต้องงัดมันออกไป ชานซองชะงักเมื่อได้ยินคำนั้น หัวใจของเขาแทบจะหยุดเต้นในเมื่อตลอดมาทั้งคู่เคยได้แต่เอ่ยบอกความรู้สึกกันอ้อมๆไม่มีครั้งไหนที่จุนโฮจะเอ่ยปากบอกอย่างตรงไปตรงมา มันยิ่งกระตุ้นอารมณ์ของเขาได้อย่างดี

 

“จุนโฮ...ฉันก็รักนาย”ยกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ แต่ก็ทำซึ้งได้ไม่นานเมื่อมืออุ่นขยับรอบกายเขาเร็วขึ้น ชานซองขมวดคิ้วพลางซี๊ดปาก เขากดศรีษะลงบนหมอนจนแทบอยากจะจมลงไปในหมอนนุ่มเพราะมือที่กำลังปรนเปรอเขานี่ช่างดีเหลือเกิน

 

“แล้วผมก็อยากรักคุณให้มากกว่านี้ด้วย”กระซิบกระเส่าข้างหูอีกครั้ง ร่างเล็กเองก็ใจเต้นแรงไม่น้อยเมื่ออีกคนได้เอ่ยปากออกมาอย่างเดียวกัน เขาจูบลงบนแก้มชื้นเหงื่อของคนที่รักเบาๆและเร่งมือให้เร็วขึ้น ปลายนิ้วนวดคลึงกายแข็งขืนไปทั่วทั้งท่อน ท่อนแขนแกร่งเกี่ยวตัวบอบบางมาใกล้จนเกือบจะขึ้นมานอนเกยอยู่บนตัว ดึงใบหน้าน่ารักเข้ามามอบจูบหวานก่อนที่จะแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนเสียจนต้องหายใจหอบทั้งคู่

 

“ฉันก็อยากรักนายให้มากๆ...อืมมมม...จุนโฮ น่ารักที่สุด...เลยรู้ไหม”เอ่ยอย่างติดขัดเพราะการหายใจที่ไม่ค่อยเป็นปกตินัก สะโพกแน่นขยับดันกายให้สอดคล้องกับจังหวะมือนั้นอย่างไม่รู้ตัว มือหนาสอดเข้าใต้เสื้อยืดของจุนโฮ ลูบไล้ผิวกายเนียนนุ่มมือ สะกิดกับยอดอกที่แผ่นอกบางทั้งสองข้างจนชันรับปลายนิ้วอย่างดี ร่างเล็กครางหวิว หลับตาพริ้มหัวคิ้วเชิดขึ้นอย่างรู้สึกดีแถมยังกำเบบี๋ชานซองเสียแน่น เป็นอาการท่าทางที่ทำเอาชายหนุ่มแทบจะถึงสวรรค์เสียตอนนี้

 

“คุณ...คุณชานซอง”ฝ่ามือร้อนผ่าวไล่ลงมาที่หน้าท้องราบก่อนจะวกไปด้านหลัง กอบกุมก้อนเนื้อแน่นและบีบมันแรงจนเจ้าตัวต้องโยกสะโพกตามแรงนั้น

“จุนโฮ! เดี๋ยว...อื้อ!”เขาโพล่งเสียงดังเมื่ออีกคนหันกลับมาแกล้งเขา เร่งจังหวะมือเสียจนต้องชะงักเกร็งเมื่อเขาใกล้จะพบปลายทางอยู่มะรอมมะร่อ ร่างสูงแอ่นสะโพกแน่นเกร็งก่อนจะเผลอกระตุกปล่อยน้ำขุ่นข้นเต็มอุ้งมือขาวเลอะย้อยไปทั่ว เขาทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างหมดแรงหอบหายใจเหนื่อยเมื่อได้พบกับจุดสุดยอดที่สุดยอดอย่างที่ไม่เคยพบมาก่อน

 

“คุณชานซอง...เต็มมือผมเลย คิคิ”ร่างเล็กดึงมือออกจากเบบี๋ที่กลับไปง่วงงุนอีกครั้งพลางชูมือที่เลอะเปรอะไปด้วยผลงานอันน่าพึงพอใจ

“ไปล้างมือเลยเด็กดื้อ”ใบหน้าคมเต็มไปด้วยรอยยิ้มด้วยความดีใจหลายอย่างผสมกัน “ก็ได้ งั้นนอนต่อนะครับถ้าง่วง”รับคำสั่งอย่างว่าง่ายแล้วค่อยๆถดตัวลงจากเตียงทิ้งให้ชานซองนอนถอนหายใจอยู่อย่างนั้น จะให้ใครหลับลงได้ ทั้งๆที่ตั้งใจว่าไหนๆมันก็เครื่องสตาร์ทติดแล้วอยากจะข้ามไปอีกขั้นแต่อีกคนก็ดันทำจนเสร็จซะได้

 

คนตัวเล็กที่เดินเข้ามาในห้องน้ำถึงกับถอนหายใจพรืดและพิงตัวกับกำแพงด้วยความตื่นเต้นและเขินอาย ใบหน้าแดงก่ำมาสักพักแต่อีกคนคงไม่สังเกตเห็นมัน เขาพยายามชั่งใจอยู่นานว่าจะทำดีไหม มันน่าอายเกินกว่าจะไม่ต้องคิดตัดสินใจ แต่ก็ตัดสินใจทำไปแล้วและผลตอบรับมันก็ดีเกินคาด แสดงว่าข้อมูลที่ศึกษามามันก็ได้ผลอยู่บ้าง สงสัยจะต้องพยายามทำตัวให้อีกคนตื่นเต้นบ่อยๆล่ะมั้ง? แล้วจะต้องเป็นคนเริ่มเองอย่างนี้ไปอีกนานแค่ไหน หัวใจจะวายจะแย่ ฮึ่ยยย

 

แต่ยอมรับว่าดีใจนะ ที่สามารถช่วยอีกคนได้บ้าง

 

แม้มันจะแค่เป็นการเริ่มต้นเท่านั้นแหละ...

 

ชานซองลงมาจากชั้นสองของบ้านด้วยสีหน้าร่าเริงแช่มชื่นเสียจนคนรับใช้ในบ้านถึงกับต้องแอบซุบซิบด้วยความแปลกใจ ก่อนหน้านั้นยังเห็นหน้าตาเซ็งโลกอยู่แท้ๆไหงวันนี้ดูเปล่งปลั่งแทบจะลอยได้แล้วมั้งนั่น

“คุณชายของป้า มีเรื่องดีๆเหรอคะหน้าตาเบิกบานกว่าทุกวัน”ป้าจองมีเอ่ยพร้อมรอยยิ้มเมื่อเห็นร่างสูงเดินยิ้มๆเข้ามาในห้องครัวตามด้วยจุนโฮที่เดินก้มหน้างุดๆตามมาทีหลัง

 

“ก็อากาศดี ผมก็เลยสดชื่น แถมก็ได้นอนเต็มอิ่ม แหมป้าจองมีก็ทำพูดเข้ามันก็ไม่ได้เบิกบานไปกว่าวันอื่นหรอกครับ”ชานซองโกหก วันนี้โครตจะเบิกบานใจและกายโดยเฉพาะลิตเติ้ลเบบี๋สลีปปี้ชานซองเลยล่ะวะ วันนี้มันสดใสซู่ซ่าชะชะช่าไปซะหมดครับพี่น้อง! ใครอยากขอเงินเดือนมาขอวันนี้!!

 

“แหมๆ เอาเถอะค่ะ รับข้าวเที่ยงเลยดีไหมคะ? ถ้ามื้อเช้าคงจะสายมากโข”ชานซองส่ายหัว “ไม่ดีกว่าครับ วันนี้ผมว่าจะพาจุนโฮไปเที่ยวเล่น ยังไงวันนี้ป้าจองมีพักผ่อนตามสบายเลยนะมื้อเย็นก็ไม่ต้องเตรียมครับอาจจะกลับดึกๆ”หญิงสูงวัยอมยิ้มก่อนจะพยักหน้ารับรู้ ร่างสูงหันมาหาร่างเล็กที่ยืนกลิ้งผลส้มบนเคานท์เตอร์เล่นๆ

 

“ไปกันจุนโฮ”มือหนากุมหัวไหล่มนให้อีกคนรู้สึกตัว จุนโฮอมยิ้มเขินๆเมื่อถึงสิ่งที่ทำก่อนหน้า ให้ตายสิ! จะมองหน้าคุณชานซองโดยไม่เขินได้ยังไงกัน!?

“นี่ เป็นอะไรไป เขินเหรอ? เขินทำไมเนี่ยได้ข่าวนายเป็นคนเริ่มนะ?”ชานซองพูดเจือหัวเราะมองคนตัวเล็กกว่าที่ก้มหน้างุดแต่ก็ยังเห็นใบหูที่แดงก่ำ ใบหน้าคมก้มลงจูบเบาๆที่กลุ่มผมหอม

 

“ผมก็อยากเขินบ้างอะไรบ้างนี่ รู้มั๊ยกลั้นใจแทบตายเลยนะทำแบบนั้น ต่อไปไม่ทำแล้ว!”เงยหน้าขึ้นพูดงอแงแล้วก็ทำแก้มอมลมน่ารักน่าแกล้งเสียจริง ชานซองหัวเราะใบหน้าที่แดงเถือกลามไปทั่วทั้งใบหูแบบนั้นก่อนจะหยิกแก้มนิ่มเบาๆ

“เข้าใจ แต่แบบนี้ก็...ได้ผลดีเหมือนกันนะ ขอบใจนะจุนโฮ สำหรับทุกอย่างเลยที่ทำเพื่อฉัน”จุนโฮยิ้มและพยักหน้าเบาๆ ก็เพราะว่าเขารักชานซองหรอกนะก็ไม่อยากเห็นชานซองมีความทุกข์แบบนั้น...

 

“ว่าแต่เราไปกินบะหมี่ร้านโปรดของนายดีไหม?”ร่างสูงเอ่ยในขณะที่เปิดประตูรถและเข้าไปนั่งโดยที่จุนโฮเข้าไปนั่งข้างในเรียบร้อยแล้ว

“เอาสิครับ ไม่ได้กินมานานแล้วด้วยสิ?”คนตัวเล็กเอ่ยอย่างร่าเริง ชานซองยิ้มและขับรถออกจากบ้านหลังใหญ่โตไปสู่ท่องถนน พอสมควรแล้วที่ไม่ได้ขับไปเส้นทางอื่นนอกจากจากที่บริษัทไปโรงเรียนของจุนโฮกับบ้าน หลังจากเคลียร์งานคอลเลคชั่นนี้เสร็จแล้วอะไรๆก็ดูสบายตาขึ้นมาทันทีเชียวล่ะ

 

“อ้ะ นั่นพี่แจบอมกับคุณอูยองนี่!?”จุนโฮร้องและชี้นิ้วไปยังชายหนุ่มสองคนที่เดินจะเรียกว่าใกล้ก็ไม่ใกล้ไกลก็ไม่ไกลกันเท่าไหร่ที่ฟุตบาท ดวงตาคมมองตามนิ้วที่คนข้างกายชี้ไป

“คนที่ร้านน่ะเหรอ?”คนเด็กกว่าพยักหน้ายิกๆ “ผมแค่ตกใจเพราะไม่คิดว่าจะได้เห็นวันที่คุณอูยองกับพี่แจบอมมาเดินด้วยกัน ผมไม่รู้เลยว่าเขาคืบหน้ากันตอนไหน?”

 

“งั้นเหรอ? จะลงไปหาสองคนนั้นไหม?”จุนโฮพยักหน้ารัวๆ แม้จะไม่ได้หายหน้าไปนานมากแต่เห็นแบบนี้ก็อยากจะเข้าไปพูดคุยกับแจบอมเสียหน่อย ร่างสูงจึงชะลอรถและจอดเทียบริมถนนเพื่อให้คนตัวเล็กวิ่งลงไปทักทายอีกคู่ที่กำลังเดินเกร็งๆกันอยู่

 

“พี่แจบอม คุณอูยอง!”จุนโฮร้องเรียกสดใสก่อนจะวิ่งเข้าไปหาคนทั้งคู่ แจบอมสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจแต่พอเห็นว่าเป็นจุนโฮก็รีบยิ้มกว้าง

“จุนโฮ! เป็นไงมาไงเนี่ย”บรรยากาศที่ดูเหมือนจะเคร่งเครียดก็ดีขึ้นทันทีเมื่อมีใครอื่นเข้ามา อูยองถอนหายใจแต่ก็ต้องยิ้มทักคนมาใหม่อย่างเสียไม่ได้

 

“มากับคุณชานซองน่ะว่าแต่พี่ล่ะ คุณอูยองเป็นยังไงบ้างไม่เจอกันนาน มั้ง?”ร่างเล็กเอ่ยทะเล้นๆ

“ก็ดีอย่างที่นายเห็น งั้นเดี๋ยวฉันไปเดินดูตรงนั้นก่อนละกันนะ คุยกับจุนโฮเสร็จก็ค่อยเดินมาเรียกนะ”เหมือนร่างโปร่งจะรู้ตัวดีเขาจึงแยกตัวไปเดินดูของในร้านค้าใกล้ๆ เป็นโอกาสดีที่จุนโฮจะได้เอ่ยปากถามอย่างที่ใจอยากถาม

 

“พี่แจบอม เกิดอะไรขึ้นเนี่ย พี่กับคุณอูยองคบกันแล้วเหรอ?”เจ้าของดวงตาเฉี่ยวอมยิ้มเล็กๆ แม้จะมาด้วยกันหากแต่หนุ่มร่างเล็กก็ไม่ได้ดูมีความสุขเลยสักนิด

“ไม่ใช่หรอก ก็แค่จะเดินออกมาหาข้าวเที่ยงกิน”แจบอมไหวไหล่เล็กน้อย ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงเตะฝุ่นไปมา จุนโฮถอนหายใจก่อนจะแกว่งแขนพี่ชายตัวเล็กไปมาเบาๆ

“สู้ๆน่าพี่แจบอม อย่าเศร้าสิ พี่สองคนก็ใช่ว่าจะไม่รัก